top of page
  • Εικόνα συγγραφέαKyveli Papaioannou

Αγγελιοφόροι. Ένα ταξίδι Αφύπνισης και Φόρου Τιμής.


σύννεφα

«μαμά έφτασα» αγγελιοφόροι που σαν τους 12 Αποστόλους φρόντισαν να διαδώσουν το μήνυμα της αγάπης, του νοιαξίματος και της ευθύνης, έννοιες που η μία συμβαδίζει με την άλλη – γιατί η πραγματική αγάπη έχει ευθύνη απέναντι στον εαυτό μας και απέναντι στους άλλους.


Είναι μέρες που αναρωτιέμαι το λόγο που ένα τραγικό γεγονός συμβαίνει. Αναρωτιέμαι γιατί τέτοιο μέγεθος στην απώλεια. Άραγε δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αφυπνίσουμε και αφυπνιστούμε; Γιατί ο Χριστός να πρέπει να σταυρωθεί ξανά;


Η ευθύνη των όσων πράττουμε είναι μεγάλη, έχει αντίκτυπο που μπορεί με την πρώτη ματιά να μη φαίνεται αλλά που υποβόσκει ταρακουνώντας τα θεμέλια μιας κοινωνίας και του κόσμου που ζούμε. Σκέφτομαι ότι ίσως οι τραγωδίες είναι ο τρόπος να καταλαβαίνουμε ότι είμαστε μέρος αυτού του κόσμου, ότι ευθυνόμαστε για ό,τι συμβαίνει και ότι κάπως σαν κακομαθημένα παιδιά παίξαμε αλόγιστα με τη ζωή – και αυτό το παιχνίδι είχε το κόστος που τώρα ξεπληρώνουμε.


Μη αντέχοντας να γυρίσουμε μέσα μας ψάχνουμε τον ένοχο απ’ έξω. Και βέβαια κάποιος θα ρωτήσει «τι μπορώ να κάνω πέρα από το να συγκλονιστώ; Πώς εγώ μπορώ να αλλάξω την ιστορία;»


Το αλάτι είναι από τα μπαχαρικά που ποσοστιαία στο φαγητό καταλαμβάνουν ελάχιστο μερίδιο – 0,5% στο σύνολο του φαγητού, και αυτή η ποσότητα είναι η κατάλληλη για να νοστιμίσει το φαγητό και να διατηρηθεί η ισορροπίας της γεύσης στον ουρανίσκο μας. Αν το αυξήσουμε ελάχιστα η ισορροπία χάνεται και σβήνουν όλες οι άλλες γεύσεις που το συνοδεύουν. Αναρωτιέμαι αν είμαστε το αλάτι της Γης, που κρατάμε την ισορροπία σε ό,τι συμβαίνει ώστε να αποφεύγεται η όποια σύγκρουση, και που όμως τελικά την προκαλούμε μέσα από την αβουλία μας. Σαν η ίδια η Γη να μας ζητάει, μέσα από τις τραγωδίες, να πάρουμε τη θέση που μας αναλογεί στο σύμπαν. Να φροντίσουμε στο φαγητό να βάλουμε τη σωστή ποσότητα αλατιού, τόση που νοστιμεύει χωρίς να επικαλύπτει.


Μέσα από μια δική μου ανάγκη να παίρνω δύναμη, πιστεύω ότι τίποτα στη ζωή δεν γίνεται τυχαία. Ότι κάπως έχουμε συναντηθεί όλοι εδώ με ρόλους ο καθένας μας, ηθοποιοί στο έργο που εκτυλίσσεται. Ένα έργο που στόχο έχει την ανύψωση της συνειδητότητάς μας. Την ενίσχυση της ενσυναίσθησης που, πώς να την αποκτήσουμε άραγε, αν δεν φορέσουμε με κάποιο τρόπο τα παπούτσια του άλλου; Γιατί η κριτική είναι εύκολη, όπως και τα μεγάλα λόγια, αλλά ας φορέσουμε το μανδύα του και ας βγούμε έξω στο κρύο να περπατήσουμε το μονοπάτι του και τότε ίσως να είμαστε σε θέση να αναρωτηθούμε…


Κάπως σαν ο στόχος της τραγωδίας να είναι η αφύπνιση, που ξυπνάει την ευθύνη μέσα μας να δράσουμε με τον τρόπο που ο καθένας μας γνωρίζει για την ανύψωση των αξιών που υπηρετούν όχι μόνον τον άνθρωπο αλλά τον πλανήτη και το σύμπαν όλο. Αυτή η ευθύνη που λυγίζει κάποιες φορές την ύπαρξή μας, είναι απαραίτητη και αναγκαία για την εξελικτική πορεία του κόσμου.


Ας γίνουν όλες οι σιωπές που ζήσαμε φόρος τιμής σε όσους μας έδειξαν το δρόμο!

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων

Opmerkingen


bottom of page