top of page
  • Εικόνα συγγραφέαKyveli Papaioannou

Οι άλλοι "καθρέφτες"


«πεινάω» «δεν πεινάς το κάνεις γιατί δε θέλεις να διαβάσεις», «δε νυστάζω» «νυστάζεις αλλά δεν το ξέρεις», «μην κλαις, δεν είναι τίποτα;»

πολλά γυαλιά που μας τόνισαν ότι αυτό που βλέπουμε, αυτό που νιώθουμε και αυτό που καταλαβαίνουμε είναι λάθος. Γυαλιά που έλεγαν έτσι θα βλέπεις, έτσι θα καταλαβαίνεις, έτσι θα παρατηρείς. Και μ’ αυτά τα γυαλιά, που τα φορέσαμε όπως όπως, και που άλλοτε μας ζάλιζαν, μας έφερναν πονοκέφαλο, μας έκαναν σημάδι στη μύτη, και μας γλιστρούσαν από τα αυτιά, μ’ αυτά τα γυαλιά πήγαμε να γίνουμε μέλη σε ομάδες, αθλητικές ομάδες, ομάδες μπαλέτου, χορού, σχολικές, εργασιακές, συντροφικές, και που ίσως το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθούμε, τα ακουμπούσαμε στο κομοδίνο για λίγα λεπτά, για να δούμε το σκοτάδι με τα δικά μας χρώματα.

«σου κάνει καθρέφτη» «δες τι σου καθρεφτίζει». Οι πιο ψαγμένοι, οι πιο ατίθασοι ή πιο περίεργοι αναζητήσαμε να καταλάβουμε τι βλέπουμε, γιατί το βλέπουμε, πώς το βλέπουμε και ακούσαμε τις παραπάνω φράσεις.

Οι άνθρωποι στη ζωή μας, μας δείχνουν το πού κοιτάμε, τι παρατηρούμε, με τι φακό φωτίζουμε την καθημερινότητά μας, αν υπάρχουμε και πώς υπάρχουμε, και με ποιο τρόπο. Τις φορές που μας εκνεύρισε κάποιος, ίσως σε μια εξομολόγηση να νιώσαμε ότι μας θύμισε κάποιο δικό μας κομμάτι που φλυαρεί αντί να πράττει. Τις φορές που νιώσαμε εγκλωβισμένοι με κάποιον, ίσως να μας καθρέφτισε τη δική μας αδυναμία να προχωρήσουμε, μας καθρέφτισε τους φόβους μας και την αναποφασιστικότητά μας. Τις φορές που ερωτευτήκαμε βαθιά, ίσως ο άλλος να μας καθρέφτισε το δικό μας όμορφο κομμάτι που μπορεί να ερωτεύεται και να αγαπά, και τις φορές που μείναμε παρά τις αντιξοότητες, να καθρεφτίζει τη δική μας δύναμη και αντοχή στο τώρα. Οι άλλοι είναι οι καθρέφτες του δικού μας «είμαι», απαραίτητες πυξίδες για την εξέλιξή μας.

Οι πρώτοι καθρέφτες που είδαμε ήταν ο γονείς μας. Σε αυτούς βλέπαμε αν ήμασταν όμορφοι, έξυπνοι, μελετηροί, τεμπέληδες, αστείοι, γκρινιάρηδες, κουραστικοί ή ήσυχοι σα να μην υπήρχαμε. Ήταν καθρέφτες ραγισμένοι, γεμάτοι χαρακιές και βαθουλώματα που διαμορφώθηκαν μέσα από τη δική τους ζωή και τους δικούς τους άλλους παραμορφωμένους καθρέφτες που έβλεπαν τον εαυτό τους.

«τι έφταιγαν και αυτοί; Έκαναν ό,τι καλύτερο ήξεραν και μπορούσαν» «ο παππούς και η γιαγιά, πώς ήταν;»

και όπως ψάχνεις στο παρελθόν ανακαλύπτεις μια συνέχεια από παρόμοιους καθρέφτες που με τη σειρά τους δημιουργούσαν έναν χάρτη διαδρομής.

Στη φυσική ο παρατηρητής επηρεάζει το πείραμα, μέσα από την παρατήρηση επεμβαίνει στις συνθήκες και τις αλλάζει, και έτσι το αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο με αυτό που θα προέκυπτε αν δεν υπήρχε ο ίδιος. Αλλά και πώς ξέρουμε τι υπάρχει και αν υπάρχει αν δεν υπάρχει ο παρατηρητής.

Πώς θα ήταν αν δεν υπήρχαν καθρέφτες, αν δεν υπήρχαν οι άλλοι να βλέπουν το «είμαι». Ίσως και εμείς, σα τη Λούφτιγκ , να τρομάζαμε και να αναζητούσαμε τον άλλον που θα μας καθρέφτιζε για να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας και την ύπαρξή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο "Πόσο είμαι για να κάνω"


a woman's face on the mirror

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων

Comments


bottom of page